مدرسه علمیه صدیقه کبری گلپایگان

مراحل وقوع قیامت

امروز می پـرسـد: روز قـيامت دیگر چه وقت است ـــ ولی وقتی نور چشم را بگيرد ـــ و ماه ناپديد بشود ــ و خورشيد و ماه يکی شوند ـــ آنروز می گـويد: گريزگاه کجاست»! قیامت 6ــ10
«وقتی خورشيد حجیم شود و ستارگان تيره شوند (بميرند)». تکویر 1ــ2
«و وقتی جو کنده شود». تکویر 11
« و وقتی درياها طغـيان کنند». انفطار 3
« و وقتی درياها به غليان آمده و تبخير شوند». تکویر 6
« وقتیکه ستارگان کم کم تمام شوند». مرسلات 8

نکات آيات:

1ــ خورشيد حجیم خواهد شد:
خورشيد از هـيـدروژن و هلـيوم تشکيل شده است. بدليل دمای بـسـيـار بـالای درون آن پيوسته هيدروژن آن تجزيه میشود و به هليوم و حجم عظيمی از انرژی که گرما و نور و تشعشعات بـاشـد تبديل میشود. هـيـدروژن آن روزی تـمام می شود و منبع هليوم آن متلاشی می شـود و دمـای آن بالا میرود. بـه دليل افـزايـش دما بخش (انبار) هـيدروژن به بيرون هل داده می شود و خورشيد گسترش پيدا می کند و غـول آسایِ سرخ رنگ می شود. بعد دوباره کم کم جمع می شود و بعد دوباره امتداد پيدا می کند و بعد دوباره جمع و کوتوله سفيد رنگ میشود. (عمر خورشيد 5000 مـيـلـيـون سـال ديـگـر بـرآورد می شـود. ايـن تـخـمـيـن با بررسی انواع انفعـالات هــسـتـه ای مـوجـود در خورشيد و در ترکيب خورشيد و حساب اشعه های خارج شونده از آن، و حساب جرم آن زده شده است و بستگی به اين دارد که: اولاً خورشيد پيوسته هـمـيـن اندازه از ماده را تجزيه کند. و ثانياً: نحوه تجزيه و فعل و انـفـعالات درون خورشيد پيوسته به هـمين منوال کنونی خود ادامه داشته باشد. و اين چيزی است که انسان از آن مطمئن نيست).
(مصدر تکویر در اصل بمعنی پیچاندن چیزی دور چیزی است. بعد بطور ضمنی بمعنی حجیم شدن، پف کردن، در خود جا دادن یا فرو بردن، کوره شدن و غیره بکار رفته است).

2ــ چشم را برق خواهد گرفت:
هنگاميکه خورشيد گسترش پيدا می کند و غول آسا میشود، گازهای داغ آن سرد می شود و رنگ زرد آنها به رنگ سرخ تغيير می کند، ولی از آنجا که با غول آسا شدن آن قطر آن حدود 150 بار بزرگتر می شود و به ما خيلی نزديک می شود علی رغم سردتر شدن گازهای آن درخشندگی و پرتو آنها برای ما خيلی خيلی بيشتر از آنچه فعلاً هست خواهد شد، و اين باعـث برق گرفتن چشم خواهد شد.

3ــ درياها طغيان خواهند کرد:
از آنجا که دمای هـوای قـطبها در حدی نيست که بـرفـهـای آن آب شـونـد سال بسال بر اندازه برف و يخ آنها افزوده می شود. و به هـمان اندازه نيز از آب دريا رفـته رفـته کاسته میشـود. وقـتی خـورشـيـد آغاز به گسترش پيدا کردن می کند دمای حرارت روی زمين بالا می رود و باعث ذوب شـدن بـرفـهـای قطبها میشود. با آب شدن آنها سطح آب درياها بالاتر می آيد و به اين ترتيب درياها طغـيان می کنند.

4ـــ درياها تبخير خواهند شد:
در ادامه گـسـتـرش خـورشـيـد و پـيـوسـته بالاتر رفـتن دمای حرارت در زمين، آبهای روی زمين تبخير خواهند شد.

5ـــ ماه خواهد گرفت:
با افـزايش گرما و تبخير شدن درياها، جو زمين يکپارچه پر از بخار می شود و ماه ديده نخواهـد شد.

6ـــ جو کنده خواهد شد:
با گسترش خورشيد و افزايش دما و تـبخير درياها، جو زمين از محدوده زمين خارج می شود و به فضا می رود. گرمای روی زمين روزها گرمتر از درون تنور خواهد شد.

7ــ جـو نسبت به زمين بمثابه پوست می ماند:
واژه «کشط» به معنی پوست کـنـدن اسـت. و «کـشـط شـدن» جـو به اين معنی است که جو زمين بمثابه “پوست زمين” می ماند. قـطر زمين 12800 کـيلومتر است و ارتفاع جو 1000 کـيلومتر. يعنی ارتفاع جو نسبت به قطر زمين تقريباً يک سيزدهم است. اين نسبتِ جو نسبت به قـطـر زمـين مانند نسبت پوست به مـيـوه می ماند.

8ــ ماه و خورشيد يکی خواهند شد:
وقـتـی خورشيد امتداد پيدا می کند و بزرگ می شود ابتدا عطارد را می بلعد که در فاصله 58 ميليون کيلومتری آن قراردارد. بـعـد زهره را می بلعـد که در فاصله 108 ميليون کيلومتری آن قرار دارد. و بعـد نوبت ماه میرسد و ماه را می بلعد. در آن زمان البته فاصله ماه تا زمین بیشتر از آنچه امروزه هست خواهد بود، چون ماه هر سال 3 سانتیمتر از زمین دور می شود. و به اين ترتيب ماه و خورشيد يکی خواهند شد.

9ـــ ستارگان تيره خواهند شد (خواهند مرد):
ستارگان نيز مانند ساير پديده هـای ديگر تولد و زندگی و مرگ دارند. برخی از ستاره هائی که می بينيم از خيلی وقتها پيش مرده اند و ما فـقـط نور آنها را می بينيم، و بـقـيه نيز خواهند مرد.

10ـــ ستارگان کم کم تمام خواهند شد:
در داخل کهکـشـانـهـا از ابرهای گازی موجود در آنها بطور متوالـی ستاره های جديد متولد می شوند. ولی آن ابرهای گازی روزی تمام خواهند شد. وقتـی هـمـه گـازهای موجود در ابرهای گازی تمام شـوند سـتـاره هـای جـديـد ديـگـری نمی توانند متولد شوند، و به اين ترتيب ستارگان کم کم تمام خواهـند شد

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

همه چیز در مورد قیامت

قـيـامـت

تأثیرات زلزله روی موجودات زنده

«مـردم! رهنمودهای آفریدگار خود را بکار بگيريد که لرزش روز رستاخيز لرزشی بی سابقه است ـــ روزیکه با آن مواجه شويد: هر شـير دهنده در حال شير دهی شيرخوار خود را رها می کند وهر ماده بارداری وضع حمل میکند، و مردم را مست می بينی درحاليکه مست نيستند بلکه مجازات خـدا طولانی است».

1ـــ زلزله باعث وضع حمل می شود،انسان را مست می کند، باعث رها نمودن شيردهی می شود:

موجهای صوتی با تناوب ضعيف، با تواتر و تناوب ضعيف تر از شنوائی بشر (مادون صوت) با 7 ــ 15 نوسان در هر ثانيه، بيش از آنچه شنيده شوند احساس می شوند و روی موجودات زنده تأثير می گذارند. نمونه اين نوع تواترو تناوبِ صوتی زلزله ها هستند. زلزله در صورت شـديد بودن و طول کشيدن از جمله همين تأثيراتی که در آيه بيان شده را روی انسان می گذارند. کسيکه در حال شيردادن به نوزاد است شير دهی نوزاد را رها می کند. کسيکه باردار است وضع حمل می کند. و انسان گيج و منگ میشود يا به توصيف قـرآن “مست” بنظر می رسد.

2ـــ روز رستاخیز با زلزله بی سابقه همراه خواهد بود:

زمین از جهت غرب در جهت شرق بدور خود می چرخد که این امر یکی از دلایل ایجاد شب و روز در روی زمین است. هر صد سال يک هزارم ثانیه از سرعت حرکت زمین بدور خود کاسته میشود (به عبارتی هر يک قرن يک هزارم ثانيه به طول روز اضافه می شود). طوری که حدوداً 4 هزار میلیون سال پیش سرعت زمین آنقدر زیاد بوده است که طول شب و روز 4 ساعت بوده است. نتیجه کم شدن از سرعت زمین اینست که روزی زمین از حرکت باز خواهد ایستاد و بعد به سمت عکس حرکتِ کنونی خود حرکت خواهد کرد (یعنی از شرق به غرب)، و خورشید نیز از غرب طلوع خواهد کرد. در مدتی که زمین از حرکت باز خواهد ایستاد دچار تنش و لرزشهای سهمگینِ بی سابقه خواهد شد.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

دل نوشته

با اشک هاش دفتر خود را نمور کرد
                                            در خود تمام مرثیه ها را مرور کرد
                                                                                  ذهنش ز روضه ها ی مجسم عبور کرد
شاعر بساط سینه زدن را که جور کرد
                                             احساس کرد از همه عالم جدا شده است
                                                                                در بیت هاش مجلس ماتم به پا شده است
در اوج روضه خوب دلش را که غم گرفت
                                              وقتی که میز و دفتر و خودکار دم گرفت
                                                                                      وقتش رسیده بود به دستش قلم گرفت
مثل همیشه رخصتی از محتشم گرفت
                                          باز این چه شورش است که در جان واژه ها ست
                                                                                       شاعر شکست خورده طوفان واژه هاست
بی اختیار شد قلمش را رها گذاشت
                                            دستی زغیب قافیه را کربلا گذاشت
                                                                                    یک بیت بعد ، واژه ی لب تشنه را گذاشت
تن را جدا گذاشت و سر را جدا گذاشت
                                             حس کرد پا به پاش جهان گریه می کند
                                                                                          دارد غروب فرشچیان گریه می کند
با این زبان چگونه بگویم چه ها کشید
                                           بر روی خاک و خون بدنی را رها کشید
                                                                                         او را چنان فنای خدا بی ریا کشید
حتی براش جای کفن بوریا کشید
                                       در خون کشید قافیه ها را ، حروف را
                                                                                   از بس که گریه کرد تمام لهوف را
اما در اوج روضه کم آورد و رنگ باخت
                                         بالا گرفت کار و سپس آسمان گداخت
                                                                                     این بند را جدای همه روی نیزه ساخت
“خورشید سر بریده غروبی نمی شناخت
                                               بر اوج نیزه گرم طلوعی دوباره بود”
                                                                                     اوکهکشان روشن هفده ستاره بود

خون جای واژه بر لبش آورد و بعد از آن …
                                             پیشانی اش پر از عرق سرد و بعد از آن …
                                                                                       خود را میان معرکه حس کرد و بعد از آن …
شاعر برید و تاب نیاورد و بعد از آن …
                                         در خلسه ای عمیق خودش بود و هیچ‌کس
                                                                                          شاعر کنار دفترش افتاد از نفس…

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

یا ابا عبدلله (ع)

رويت رامخراش! مويت راپريشان مكن زينب! مبادا كه لب به نفرين بگشايي وزمين وزمان را به هم بريزي وكائنات راكن فيكون كني!
ظهورابرسياه در آسمان صاف ،آتش گرفتن گونه هاي خورشيد ،برپاشدن طوفاني عظيم به رنگ سرخ،آنسان كه چشم ازديدن چشم به عجز بيايد،برانگيخته شدن غبار سياه وفروباريدن خون ،اين تكانهاي بي وقفه زمين،اين لرزش شانه هاي آسمان،همه ازسراين كلامي است كه تواراده كردهاي وبرزبان نياوري:«كاش آسمان به زمين بيايدوكاش كوهها تكه تكه شوندوبردامن بيابانها فروبريزند كاش….»
اگراين «كاش»كه بردل تومي گذردبرزبان تو جاري شود،شيرازه جهان ازهم مي گسلد وستونهاي آسمان فرو مي ريزد.اگربخواهي،خدا طومارزمين وآسمان رابه هم مي پيچد.اما!مكن ،مگو ،مخواه زينب!
چون مرغ رگ بريده دور خودت بچرخ؛چون ماهي به خاك افتاده در تب وتاب بسوز اما لب به نفرين بازمكن؛گرز فريادت رابرسر عمرسعد بكوب كه:«ننگ برتو!پسر پيامبرخدارا مي كشند وتونگاه مي كني؟».بگذار شمر برسر ياران خودفرياد بزند:«مادرانتان به عزايتان بنشيندبراي كشتن اين مرد معطل چه هستيد؟»بگذار زرعه بن شريك شمشيرش راازپشت برشانه چپ حسينت فرود بياورد.بگذارسنان بن انس بانيزه بلندش حسين رابه خاك بيندازد. بگذار خولي بن يزيد اصبحي به قصد جدا كردن سر حسين از اسب فرود بيايداما زانوانش ازوحشت سست شود،به خاك بيفتد وعتاب وناسزاي شمر راتحمل كند.بگذار…..
نگاه كن !حسين به گجا مي نگرد؟رد نگاه او … آري به خيمه هابرمي گردد.واي …انگار اين قوم پليد قصد خيمه هاراكرده اند از اعماق جگر فرياد بزن:«حسين هنوززنده است نامردمردمان» اما نفرين مكن!
حسين خودرااززمين مي كند وباتني مجروح وباصلابتي زخم خورده فرياد مي كشد:«واي برشما اي پيروان آل ابي سفيان!اگردين نداريد واز قيامت نمي ترسيد لااقل مردباشيد». اين فرياد دل ابي سعد رامي لرزاندوناخودآگاه فرياد مي كشد:«دست برداريدازخيمه ها»
مي دانستي كه كربلايي هست ،مي دانستي كه عاشورايي خواهد آمد.آمده بودي ومانده بودي براي همين روز؛اماهرگزگمان نمي كردي كه تابدين حدعظيم وشكننده باشد.تصورنمي كردي كه پيكري به آن قداست رامي شودآنقدرتير باران كرد.به همين دليل اين سوال ازدلت مي گذرد كه چراآسمان برزمين نمي آيد؟ وچرا كوهها تكه تكه نمي شوند؟
مبادا كه اين سوال وحيرت رنگ نفرين ونفرت به خود گيرد.دنيابه آخر نرسده است.اگر چه ملائك يك صدا مويه مي كنند ولي خدا به مهدي منتقم اشاره مي كند ومي گويد:«اني اعلم مالا تعلمون»
پس صبور باش زينب ،صبور باش وكار خلق را پريشان مكن.بگذارشمر بادست وپاي خونين از قتلگاه بيرون بيايد،سر برادرت را باافتخار برسر دست بلند كند وبه دست خولي بسپارد.بگذار اين ندا درآسمان بپيچد كه:«قتل الامام ابن الامام» اماحرف ازفرو ريختن آسمان نزن!
سجاد را ببين كه چگونه مشت برزمين مي كوبد وهستي رابه آرامش دعوت مي كند وبا دستهاي لرزانش تلاش مي كند كه ستونهاي آفرينش را استوار نگه دارد.
شكيبايت رااز دست مده زينب !كه آسمان بر ستون صبر تواست وارايستاده است .

هنوز صداي هل من ناصر امام غريبي شنيده مي شود!!!
ازجاماندگان ره عشق نباشيم!!!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حضرت ابوالفضل (ع)

قصه عجيبي است اين ماجراي عطش وازآن غريبتر،قصه كسي است كه خود براوج منبر عطش نشسته باشد وبخواهد ديگران رادرمصيبت تشنگي التيام ودلداري دهد.
باري كه برپشت توست ستون فقراتت راخم كرده است،صداي استخوانهايت را درآورده وپيشانيت را چروك انداخته است.و…تو در اين حال بايد بخندي و به آرامش وآسايش تظاهر كني تا ديگران اولاًسنگيني بار تو را در نيابند وثانياً بار سبكترخويش را تاب بياورند.
اين حال وروز توست در كربلا.
بايد آوندهاي خشكيده اينهمه نهال رابه اشك چشم آبياري كني تا تصوير پ‍‍‍ژمردگي در خيال دشمن بخشكد .
اما ازاين همه شكننده تر اين است نگذاري آتش عطش بچه ها توجه ابالفضل رابرانگيزد.چرا كه تو عباس را مي شناسي واز تردي ونازكي دلش با خبري.
اونبايد ازتشنگي بچه ها با خبرشود،اوعلمدار لشكراست ،او اگردلش بلرزد طنين زلزله در كائنات مي پيچد.سكينه فقط كافي است كه لب به خواستن آب تركند؛او تمامي درياهاي عالم را به پايش مي ريزد.
چقدر مي شود به تسلاي كودك نشست .سخن هر چند هم شيرين ،براي كودك تشنه آب نمي شود. نه،نه،نه، عباس نبايد لبهاي به خشكي نشسته سكينه را ببيندوبي عباس … نه… نه ….، زندگي بدون آب ممكن تر است تا بدون عباس. عبلس دل آرام عرصه زندگي است ،آرام جان برادر است. نه،نه ،عباس نبايد از تشنگي بچه ها با خبرشودو اين تنها راز عالم هستي است كه بايد از او مخفي بماند.
ولي بي خبر نمانده است همين خبراست كه اورا ازصبح مثل مرغ سركنده كرده است.همين خبر است كه اوراميان خيمه وميدان،هاجروار به سعي وهروله واداشته است.
هُرم عطش بچه ها،اورااز كنارخيمه كنده است وبه محضر امام كشانده است تا براي آوردن آب دل به درياي دشمن بزند.اينجا همانجاست كه او درمقابل حسين وبچه ها يكجا زانو مي زند.
چه گذشته است بين سكينه وعباس كه عباسِ ادب ،عباسِ معرفت،عباسِ خضوع،پيش روي امام ايستاده است وگفته :«آقا! تابم تمام شده است.»وآقا رخصت داده است.
مي بينند كه مشك آب رابه دست راست گرفته وشمشير رادردست چپ،يعني كه قصد جنگ نداري.با خودت مي انديشي اما دشمن كه الفباي مروت را نمي داند.
چه حال خوشي داري بااين ترنمي كه براي حسينت پيدا مي كني…. كه ناگهان سايه اي از پشت نخلهابيرون مي جهد وغفلتاً دست راست تو را قطع مي كند.
اما اين كه توداري غفلت نيست عين حضور است توفقط حسين را قراراست كه ببيني كه مي بيني تو حتي وقتي درشريعه به آب نگاه مي كني به جاي خودت تمثال حسين را مي بيني وچه خرسند وسبكبار از كنار فرات بر مي خيزي.
پس اين كه توداري غفلت نيست.
مشك رابه دست چپ مي گيري وبا خودت مي انديشي؛ دست چپ رااگر بگيرند،مشك- اين رسالت من - چه خواهد شد؟ وپيش ازآن كه به ياد لب ودندانت بيفتي ،شمشيرناجوانمردي خيال تورابه واقعيت پيوند مي زند.
مشك را به دندان مي گيري وبه نگاه سكينه فكرمي كني.
من تماماً به لحظه اي فكر مي كنم كه تو همه چيز مي دهي تا آبرويت محفوظ بماند.
وزينب از هم اكنون بايد به تسلاي حسين برخيزد!غم برادري چون تو پشت حسين را مي شكند.
جانم فداي اين دو برادر!

هنوز صداي هل من ناصرامام غريبي شنيده مي شود !!!
از جاماندگان ره عشق نباشيم

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

حضرت علی اصغر(ع)

عجب سكوت عجيبي برعرصه كربلا سايه افكنده است! چه طوفان ديگري درراه است كه آرامشي اينچنين را به مقدمه مي طلبد؟ سكون ميان دو زلزله !يك سوجنازه است وخاكهاي خون آلودوسوي ديگرتاچشم كارمي كند اسب وسوار وسپرو خود وزره وشمشيرواينهمه براي يك تن!امام كه هنوز چشم به به هدايتشان دارد. وتوقامت بلندش را مي بيني كه پشت به خيمه وروي به دشمن ايستاده است وبا آخرين رمق هايش مهربانانه فرياد مي زند:«هَل مِن ذابٍ يَذَّبُ عن حَرَمِ رَسولِ الله …. »«آيا كسي هست كه از حرم رسول خدا دفاع كند؟…..آيا كسي هست؟» وتوگوشهايت راتيزمي كني ونگاهت راازسراين سپاه عظيم عبور مي دهي و….مي بيني كه هيچ كس نيست ،سكوت محض است. اما ناگهان درعرصه نينواجنب وجوش احساس مي كني ،احساس مي كني كه اين سكوت سنگين را جنبش وفريادي محو به هم مي زند هرچه دقيق تر به سپاه دشمن خيره مي شوي كمترنشاني از تلاطم وحرف وحركت مي يابي اما طنين اين تلاطم را هم نمي تواني منكر شوي .بي اختيار چشم مي گرداني ونگاهت رامرورمي دهي،ناگهان با صحنه اي مواجه مي شوي كه قلبت رامي فشارد؛ صدا ازرباب است. بدن بي رمق علي اصغرراآغوش گرفته وملتمسانه براي تشنگي پسر كوچكش از توياري طلب مي كند. اين تويي كه براي قلب چاك چاك مادري بايد مرهم باشي هرچند جگرشرحه شرحه ات داغي بزرگتراز داغ رباب رادرخود جاي داده،اما بايد بايستي همانطوركه ازصبح برپاهاي بي رمقت ايستاده اي . نگاهت بانگاه مضطرب رباب گره مي خورد ودرياي عظيمي جوشش مي گيرد. رباب را آرام مي كني وعلي اصغررابه اميد سيراب كردنش ازمادرجداكني وتنها راه چاره اين است كه علي اصغر رابه پدربرساني. حسين بانگاهي غريبانه فرايت مي خواند: «خواهرم ! دلم براي علي كوچكم مي تپد بياورش تا سيرابش كنم، بياورش تا آخرين حجت من باشد بر اين سياه دلان، تا شايد برگردند و ملحق به عذاب نشوند » با شنيدن اين كلام دردرونت با همه وجود فرياد مي كشي كه:نه!اما به چشمهاي برادرنگاه مي كني ومي گويي:چشم! كودك شش ماهه راگرم درآغوشت مي فشري سروصورت و گردن او را غرق بوسه مي كني و او را چون قلب از درون سينه در مي آوري و به دست هاي امام مي سپاري . امام او را در مقابل چشمان دشمن بالا مي برد و براي علي كوچكش تقاضاي اندكي آب مي كند. چه سفيدي عجيبي داشت گلوي اين شش ماهه و چه بد خبيثي بود هرمله بن كاهل اسدي و چه بد تيري بود تير سه شعبه ؛ تيري كه ميان دو دهليز قلب هستي ميان سر و بدن علي اصغر فاصله انداخت و خون اين طفل شش ماهه را به صورت افرينش پاشاند . نه فقط هرمله كه تمام لشگر دشمن چشم انتظار ايستاده تا شكستن تو و برادرت را ببيند و ضعف و سستي و تسليم را در چهرهاتان . امام با صلابتي با شكوه دست به زير خون علي اصغر مي برد و خون ها را به آسمان مي پاشد. كلام امام انگار آرامشي آسماني را بر زمين نازل مي كند: « نگاه خدا چقدر تحمل اين ماجرا را آسان مي كند.» اين دشمن است كه درهم مي شكند واين ملائكه اند كه فوج فوج از آسمان فرود مي آيندوبالهايشان را به تقدس اين خون زينت مي بخشد آنچنان كه وقتي نگاه مي كني يك قطره از خون رابرزمين چكيده نمي بيني. وحال تو بگو،حسين چگونه علي كوچكش را به مادر دل خسته اش تحويل دهد؟….. تو برو وبرادرت رادر اين عزاي بزرگ ستون باش وتو مگر چه قدرتوان در بدن داري. بايد بماني و…..

هنوز صداي هل من ناصر امام غريبي شنيده مي شود!!!

از جاماندگان ره عشق نباشيم!!!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

سوزنامه ای به صاحب عزای کربلا

تو بايد آنچنان با آرامش وطمانينه باشي ،انگار كه همه چيز منطبق بر روال معهود پيش مي رود. پس بايد قطره قطره آب شوي وسكوت كني .جرعه جرعه خون دل بخوري ودم بر نياوري. همچنان كه ازصبح چنين كرده اي.حسين از صبح با تك تك هر صحابي،به شهادت رسيده است ؛ با قطره قطره خون هرشهيد به زمين نشسته است.
هر بار كه از ميدان باز آمده است .افزايش موهاي سپيد سر و رويش را شماره كرده اي ،به همان تعداد در خود شكسته اي ،اما خم به ابرو نياورده اي .
حسين با هر بار آمدن ورفتن ،تعزيتهايش را به دامان تو مي ريخت والتيام از نگاه تو مي گرفت. اين بود كه هر بار ،سنگين مي آمد اما سبكبال باز مي گشت.
اكنون نيز دلت مي خواعد كه طاقت بياوري ، صبوري كني وحتي به حسين دلداري بدهي. اما اكنون ماجرا متفاوت است.اكنون اين ميوه جان توست كه لگد مال شده در زير سم ستوران به تو باز پس داده مي شود.اكنون اين دل شرحه شرحه توست كه بر دوش جوانان بني هاشم به سوي خيمه ها پيش مي آيد.
علي اكبر براي توتنها يك برادر زاده نيست. تجلي اميدها وآرمانهاي توست. علي اكبر پيامبر دوباره توست.نشاني از پدر توست. نمادي از مادر توست.
دوست داشتي حسين را مادام در آغوش بگيري وبوي حسين را با شامه تمامي رگهايت استشمام كني.اما تو بزرگ بودي وحسين بزرگتر وشرم هميشه مانع مي شد .وقتي علي اكبر آمد ميوه بهانه چيده شد وهمه موانع برچيده.حسين كوچكت هميشه در آغوش تو بود وتو مي توانستي تمامي احساسات حسين طلبانه ات را نثار او كني .
دلت مي خواهد كه طاقت بياوري ،صبوري كني وحتي به حسين دلداري بدهي.اما چگونه ؟با اين قامت شكسته كه نمي توان خيمه وجود حسين را عمود شد.با اين دل گداخته كه نمي توان بر جگر حسين مرهم گذاشت. اكنون صاحب عزا تويي چگونه به تسلاي حسين بر خيزي؟
وقتي پيكر پاره پاره علي اكبربه نزديكي خيمه ها مي رسد ووقتي تو به پهناي صورت اشك مي ريزي ،وقتي تارسيدن به پيكرعلي چند بارزمين مي خوري وبرمي خيزي،ووقتي…حسين كه غم عالم بر دلش نشسته است .حسيني كه خود بر بلندترين نقطه عزا ايستاده ،فقط نگران حال توست .

هنوز صداي هل من ناصر امام غريبي شنيده مي شود !!!
ازجاماندگان ره عشق نباشيم!!!

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.

از نذورات امام حسین (ع)

دیباچه عشق وعاشقی باز شود دلها همه آماده پرواز شود

با بوی محرم الحرام تو حسین ایام عزا و غصه آغاز شود

طلاب عزا دار مدرسه صدیقه کبری (س) گلپایگان دستهای بی بضاعت خود را به طلب فیض اشکی کنار هم قرار داده اندو دهه عزای حسینی را با خواندن زیارت عاشورای صبحگاهی به ماتم نشستند و به برکت رزق معنوی اشک با لقمه ای از نذورات امام حسین (ع) دلهایشان را جلا می دهند تا بتوانند با توان مادی توانی از معنویت علم بگیرند.

مطلب اصلی در کوثربلاگ ارسال شده است.